نمودن مذهبى بر مذهب ديگر نيست ، چه ، هركس ديدگاه خود را دارد و اختلاف‌نظر انديشه اسلامى را غنا مىبخشد و مسئله اين نيست كه فكر كنيم هر اختلاف‌نظرى به معناى منازعه و شكاف است ، خير ! اختلاف‌نظر لازم است ، ولى در كنارش تسامح هم بايد باشد . به اين معنا كه هر يك از ما به ديگرى حق اظهارنظر بدهد و به آن احترام بگذارد . امام شافعى در اين باره مىگويد : « نظر ما نظر درستى است كه احتمال دارد اشتباه هم باشد و نظر ديگران نظر اشتباهى است ، كه احتمال دارد درست باشد ! » بنابراين ، مسئله اين نيست كه بنده نظرى دارم و بر ديگرى تحميل مىكنم و مىگويم مطلق است ! اين امر به هيچ وجه جايز نيست ؛ حق مطلقى كه جاى بحث در آن نيست ، بلكه فقط حق همان چيزى است كه در قرآن كريم و سنت پيامبر ( ص ) آمده ، آن هم با دليل قطعى و سواى آن ، اجتهاداتى بيش نيست . همه يا اشتباه و يا درست مىگويند و كسى كه اجتهاد كرده و نظر اشتباه مىدهد ، يك پاداش دارد و كسى كه اجتهاد مىكند و نظرش درست باشد ، دو پاداش دارد . از جمله مسائل ديگرى كه مطرح شده است ، مسئوليت حكومت‌ها در پيام‌رسانى اسلامى است . در واقع تقريب يك مسئله سياسى نيست كه حكومت‌ها متصدى آن باشند ، بلكه علماى دينى و انديشمندان مسلمان هستند كه در توده‌ها تأثير مىگذارند ، زيرا توده‌هاى امت ، در هر مسئله دينى ، طلب فتوا كرده و از علماى دين سؤال مىكنند ، نه از